سفارش تبلیغ
صبا

حرف هایی از زبان منطق و احساس

دست نوشته های سیاسی ، اجتماعی و داستانی من

از آن تیتر های جنجالی و لذت بخش است! یعنی انگار عملی که امروز نمایندگان انجام دادند را ساخته اند برای اینکه تیتر شود! فرض کنید 

وزیر بهداشت بیکار شد!

وزیر اقتصاد بی کار شد!

وزیر ارشاد بی کار شد! 

وزیر فلان!

نمچسبد نه ؟! ولی این تیتر میچسبد که وزیر کار، بی کار شده است! انگار درست مثل این میماند که بنویسند:

سیر، گرسنه شد.

ثروتمند، فقیر شد.

سوار،پیاده شد. و از این دست تیتر ها ! که انگار درونش موضوعی پنهان است از هم دردی ! 

که حال سیر میتواند درد، گرسنه را بفهمد! 

که حال ثروتمند میتواند نداری فقیر را بفهمد!

که حال سوار میتواند درد پای پیاده را بفهمد!

اما راستش را بخواهید! تیتر وزیر کار به من نچسبید!

چراکه بعید میدانم او، ببخشید، حال،  وی درد یک بیکار را، بداند! چراکه او بیکار نشده است، فقیر نشده است، گرسنه نشده است، او حتی پیاده هم نشده است! 

وزیر کار فقط دیگر وزیر نیست! و فقط خط خورده است از صفحه شطرنج تا دست دیگر بازی، که باز مهم ترین بازیکن این صفحه باشد! بیچاره سرباز هایی که به خاطر او جانشان تلف میشود!

 

پ.ن:بازنشری از مطلبم در وبلاگ دیگرم در محیط بلاگفا

http://blacknotes.blogfa.com/

 



[ پنج شنبه 97/5/18 ] [ 4:27 عصر ] [ پوریا ]

نظر

 

از همان اول هم مشخص بود دو تا اتوبوس با همدیگر کورس گذاشتند!

مسیرشان تا استقلال یکسان است! یکیشان استقلال را مستقیم میرود و چهارراه معلم میرود سمت راست و دیگری  استقلال را میپیچد به سمت فلکه پارک و از آن جا میرود به سمت سید رضی و باز مسیرشان یکسان میشود! و برای من که میروم به سید رضی هر دویشان مناسب است!

پس اتوبوسی را انتخاب کردم که صندلی داشته باشد! همه ی اتوبوس ها صندلی دارند اما اتوبوس های شلوغ با اینکه صندلی دارند اما جای نشستن ندارند! اعتراف میکنم انتخاب ارجح بعدی مال اتوبوسی است که افراد پیر کمتری داشته باشد! چراکه اگر افراد پیر بیشتر باشند ، حتی صندلی نسیه هم وجود ندارد! یعنی بدترین انتخاب اتوبوسی است که شلوغ و پر از پیرمرد است!

بگذریم! اتوبوسم را انتخاب کردم! همان خطی که استقلال را میپیچد به سمت فلکه پارک !

راننده همچین تند میرفت که هر ترمز عده ای اینور و آنور میرفتند و غرولند میکردند! حتی در یک ایستگاه نفر جلویی ام از صندلی اش بلند شد و نزدیک بود مستقیم بیاید بخورد به فک من، که بخیر گذشت! من هم هر ایستگاه به صندلی ام بیشتر میچسبیدم!

یک ایستگاه دختری سوار شد با شلوار ورزشی مشکی با خط های قرمز که انصافاً عجیب چسب بود! برایم سوال شد که چقدر میتواند  در آوردن آن موقع دستشویی تند سخت باشد! احتمالاً باید دستش را حایل به جایی بکند و با دست دیگری شلوار را به پایین بکشد! و یا حتی  دو دستش را به جایی آویزان کند و دیگران شلوار او را بکشند!  صورتش قشنگ نبود! دور چشمانش کمی مشکی بود و اخم را میشد در چهره اش به وضوح دید ، شاید فکر میکرد اینطور شاخ تر به نظر میرسد! مطمئن بودم از حرکات پسر کناری ام که او هم نخ همان دختر است که  به موازات یکدیگر،درست چشم در چشم او بودیم!

موزیک چرت و پرت خارجی در گوشم میخواند! عوضش کردم و نگاهی به بیرون پنجره انداختم!

سر درد گرفته بودم! به نظرم راننده اتوبوس کورس را باخته بود،دیگر خبری از آن همه سرعت نبود.

 نگاهم را که دوباره به داخل اتوبوس انداختم! لعنت بر شیطان! شال سفید خودش را به بالا برد و انگار که بخواهد آن را مرتب کند تقریباً چند ثانیه ای شالش روی هوا بود! حالا میفهم که چشم یک مرد چرا روز خواستگاری حتی همان یک نگاه هم برایش کافیست! انگار ثانیه ها در لحظه دقیقه میشوند تا تو همه چیز را از گردنبند  گرفته تا مدل و اندازه مو و ... را  ببینی و در همان چند لحظه هول هم بکنی ! من هول کردم و کناری ام نه ! نمیدانم چرا هول کردم! اصلاً انگار ترسیدم! یهو سرم را بی اختیار برگرداندم و دیگر نگاه نکردم ! ایستگاه بعدش پیاده شد! تمام موهای بلندش  از پشت شالش آویزان شده بود!  انصافاً میتوانست  منظره زیبایی باشد اگر گناه نبود ، همان ایستگاه دختری چادر و قد بلند وارد اتوبوس شد! موهایش زیر چادر جمع شده بود و آمده بود بالا! انگار کله اش قوز کرده باشد! تصور کردم  این هم میتواند از همان منظره ها باشد اگر باز شود، دیده شود، بلکه پسندیده شود! خنده ام گرفت!  در ذهنم شوخی میکردم!  شوخی های مسخره ای که البته در ذهن آنقدر هم مسخره نیست! هنوز سرم درد میکرد که ایستگاه بعدی مادری جوان وارد اتوبوس شد! موهایی بلوند که از زیر شال آبی بیرون زده بود و مانتویی سفید که به شدت به رنگ آبی شالش می آمد! از کجا میدانستم که مادر است ؟! از پسرش که همزمان وارد قسمت مردانه شد و به مادرش نگاه کرد و دو تا من کارت را با عشق و علاقه زد!  پسری  با پوست افتاب نخورده  و با چشم هایی رنگی و حدود هشت، نه سال  که بسیار زیبا بود!

این بار متوجه چشمان بیشتری به سوی مادر شدم! که حالا به موازات و توالی من به چشمهای درشت مادر خیره شده بودند که از قضا آن چشم ها هم آبی  بود! و لعنت بر این کار که همرنگ شال ! یعنی انگار کارخانه درست از همان رنگ چشم این آبی را تولید کرده بود!

اولش یاد همان جوکی افتادم که یکی از همان قوم ها که برایشان جوک میساختند از دختری زیبا میپرسید شما را خدا آفریده است و در پاسخ بله آن دختر میگفت : در مقایسه با شما خدا مرا فلان کرده است، بعد هم  خندیدم و یک نعوذ بالله  انداختم بالا!  بعدش هم هی بر خوردم لعنت میفرستادم که مادر است و نگاه نکن  و حیا کن و خاک بر سرت و باز یک ندایی از درونم میگفت چرا به بقیه نگاه کردی و باز جواب میدادم هر کسی برای خودش خط قرمز هایی دارد!  همچنان که سرم  داشت گیج میرفت و انگار داشت منفجر میشد و با خودم دعوا داشتم سر نگاه کردن یا نکردن! نگاهی گیرا مرا به خودم آورد!

نگاه حاج خانمی سن و سال دار، که با نگاهش -بیراه نیست بگویم- هزار بار امر معروف که خیر، نهی از منکر میکرد نگاه های خیره به  زیباترین مادر درون اتوبوس را!

استگاه بعد که اتوبوس ایستاد مادر پیاده شد و فرزند هم به دنبالش! بیرون ایستاگاه دیدم که مادر با ناراحتی به فرزند گفت پوریا ایستگاه بعدی بود !

و نمیدانم چه حسی در من بوجود آمد که هم نام فرزند زیبایش بودم!

 

همزمان بلند شدم  و روی صندلی مقابل نشستم! موقع نشستن نگاه همان حاج خانم را دیدم که انگار به تشویق مرا نگاه میکرد!

آخیش !

سر دردم خیلی بهتر شده است! صندلی قسمت مردانه ای که درست مشرف است به قسمت خانم ها سردرد را زیاد میکند! چرا که انگار شما بر عکس حرکت اتوبوس نشسته اید!

اه ! اه ! تف به این ترمز های بد!

البته این ویژگی مثبت را نیز دارد که شما از صندلیتان بلند نمیشوید با یک ترمز بد! شما فقط به صندلی یتان میچسبید.

هنوز به ایستگاه سید رضی نرسیده بودم

که  پیرمردی با بدختی و با عصا وارد اتوبوس شد!

خلاصه، صندلی یمان از بین رفت تا فردین بازی از این خون این مملکت نرود!

 

پ.ن: در استوری اینیستاگرام یک نفر خواندم که هیچکاه نمیتوان فهمید نویسندگان چه موقع با استفاده تخیل خود مینویسند و چه موقع از تجربیات شخصی یشان یا شاید هم ترکیبی از این دو .باید فکر کرد

 



[ چهارشنبه 97/5/17 ] [ 5:49 عصر ] [ پوریا ]

نظر

 

ماهی قرمز میمیرد، مثل تمام انسان هایی که میمیرند اما زودتر، او زودتر از آنچه باید، زندگی را ول میکند و میمیرد.

ماهی قرمز را  که می اندازی­اش در تُنگ، اگر به چهره اش نگاه کنی میتوانی غمش را ببینی که به در و دیوار میخورد و انگار جای بیشتر برای زندگی میخواهد، حتی ماهی های قرمز خانه های کوچک هم طلب تُنگ بزرگتر میکنند، اما خانه ای که کوچک است تُنگش نمیتواند بزرگ باشد.

اکواریوم جای قشنگی است، اما مخصوص کودکان نیست، اکواریم مال آدم بزرگ هاست کودکان حتی اسم اکواریوم را نمیتوانند تلفظ کنند، تُنگ مال کودکان است، و ماهی یا برای کودکان است یا برای آن هایی که کودک درونشان زنده است.

کلمات آهنگین، همدیگر را صدا میزنند، مثل همین که تُنگ، تَنگ را صدا میزند.

تنگ برای ماهی بزرگ سخت تر است، اما کودکان چیز های بزرگ را دوست دارند چون خودشان کوچک اند. و ماهی های قرمز برای کودکان اند یا برای آن هایی که ....

تکراری شد

نمیدانم چه چیزی سرم را درد آورده است، نمیدانم میان بازار عید و خنده های مردم چه چیزی مرا غمگین کرده است و میخواهم از کجا بنویسم و به کجا برسم...

دو سالی است که ماهی قرمز نمیخرم، شاید از وقتی ماهی هایم از آب میپریدند بیرون و سرچ کردم و فهمیدم انگار به خاطر کلر آب دارند خودکشی میکنند.

من برای اولین بار داشتم یاد میگرفتم که آن ها را چگونه بیشتر زنده نگه دارم، موفق هم شده بودم، تُنگ را بزرگ کرده بودم تا تَنگ نباشد، آب را را زیاد کرده بودم تا هیچگاه هوس آب بیشتر نکنند، آنوقت آن ها بی توجه به حرام خدا، برای زودتر مردن خودکشی میکردند!

ماهی قرمز مثل دو راهی میماند که هر دو پایانه اش سقوط است.

اگر ماهی قرمز نخریم، چیزی شاید مهمتر از ماهی قرمز میمیرد، چیزی زنده تر از او، کودک میمیرد...

 این را هر کس بازار عید رفته باشد و به چشمان کودکان شادی که ماهی های بزرگ را انتخاب میکنند و پدر و مادری که می گویند برای تنگ کوچکمان بزرگ است، میشود فهمید. این چالش ها بزرگتر ها را شاید نه، اما کودکان را قطعاً خواهد کشت! نفس کشیدن کودک که زندگی نیست، کودک بی ذوق خیلی زودتر از آنچه باید زندگی را ول میکند و میمیرد.

و پایانه دیگر سقوط همان جایی است که شروع کردم

ماهی قرمز میمیرد، مثل تمام انسان هایی که میمیرند اما زودتر، او زودتر از آنچه باید، زندگی را ول میکند و میمیرد.

و من دو سالی هست که پایانه اول را انتخاب کرده ام، زودتر زندگی را رها کرده ام

تا ماهی های قرمز  حداقل  جلوی چشمانم نمیرند، کودک درون من خیلی زودتر از آنچه باید، زندگی را ول کرده است و روی آب شناور شده است. شاید هم از آب بیرون پریده باشد.شاید دقیقا از همان دو سال پیش.

 

 



[ شنبه 96/12/26 ] [ 1:32 عصر ] [ پوریا ]

نظر

بگذار از اینجا شروع کنم 

دوست دارم زنده بمانم  اما ...

نمیتوانم به قلبم بگویم همیشه درست و با همین صدای همیشگی بتپد .

نمیتوانم به بدنم دستور بدهم که از همین لحظه متوقف شود و  جوان بماند . 

نمیتوانم به کلیه هایم بگویم حق ندارند  سنگ ساز شوند و دردسر ساز .

نمیتوانم به غذاهایی که عاشقانه دوستشان میدارم ، بگویم لطفا ضرر نداشته باشید .

من و هیچ کس در این دنیا نمیتواند مرا  از مرگ نجات دهد .

ولی شاید بتوان مرگ را تجربه کرد و  دور زد و زنده ماند .

مثلا میتوانی آتش نشان باشی ؛ بروی درون آتش ، آوار بر سرت خراب شود 

و آن هایی که اهل شنفتن اند تو را از زیر آوار داغ پلاسکو بشنوند که فریاد میزنی :

"من زنده نیستم اما زنده خواهم ماند ."

 



[ سه شنبه 95/11/5 ] [ 10:47 عصر ] [ پوریا ]

نظر

 

ایرانی ها اصولاً اهل ژست گرفتنند ! طوری از رفتار غیر حرفه ای نکونام  حرف میزنند که انگار هیچ کدامشان تا به حال پای نیمکت به کسی فحش نداده اند، از دست داور عصبانی  نشده اند یا بطری را بر زمین نکوباندن .

دست های مشت کرده نکونام بعد از خوشحالی  در یک بازی پر فشار و اعصاب خرد کن  را طوری بزرگ کرده اند که اگر کسی نمیدانست فکر میکرد نکونام  شلوار مربی قطر را پاره کرده است .

جوری از فحاشی و بی ادبی تماشاگران ایرانی روی سکو حرف میزنند انگار که تنها تماشاگران بی ادب فوتبال ایرانی ها هستن .

مگر کور بوده ایم و ندیده ایم چه علامت هایی مقابل رونالدو و مسی در ورزشگاه  نیوکمپ و سنتیاگوبرنابئو از خودشان بروز میدهند .

مگر نه اینکه ما خودمان پشت تلوزیون از وقت کشی های قطر اعصابمان خرد شده بود و البته بازی بد ایران ، و کل بازی در دل یا بر زبان فحش میدادیم .

اگر ما در زمین فوتبال بودیم چقدر حرفه ای بودیم ؟

چیزی که در کل جهان مشخص است فضای فوتبال فضایی همرنگ با ادب نیست . در هیچ کجای دنیا ، شاید به خاطر فشار زیاد ورزش فوتبال است .

فقط ما در ایران همه چیز را گنده میکنیم . و دنبال بهانه ای میگردیم برای زدن توی سر خودمان .

 

 

پ.ن :  من یک پرسپولیسی دو آتیشه هستم .

 

 

 

 

 

 

 

 



[ چهارشنبه 95/6/17 ] [ 12:58 عصر ] [ پوریا ]

نظر

<< مطالب جدیدتر :: مطالب قدیمی‌تر >>

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه